Week W45 · 2-8 november 2026
Build AI. Run AI. Own AI.
Ik bouw dit niet in een lab, maar middenin mijn eigen leven als zzp'er en vader — en toch ontwerp ik elke keuze alsof er een enterprise-klant op leunt: multi-tenant vanaf dag 1, secrets die nooit een mens ziet, migraties die nooit terug kunnen. Dit is het logboek van die combinatie: zelf bouwen, zelf draaiend houden, zelf eigenaar blijven — inclusief de aanname, de misser en de prijs van elke keuze.
Als ik terugkijk op de ontwikkeling van mijn automatiseringsketen sinds het voorjaar (W19) en de eerste centralisatie in juni (W23), zat er nog altijd één grote weeffout in de taakverdeling tussen de applicatiekern en n8n. Hoewel de prompts en capabilities al in de database stonden, besliste een grote `Switch`-node midden in de n8n-workflow `LLM - Capability` nog steeds naar welke modelprovider een aanroep moest gaan. Deze week trok ik die laatste verborgen beslislogica definitief uit de workflow-editor met de overstap naar n8n LLM Workflows v2.
Het probleem dat opdook
In de v1-opzet stuurde een workflow een modelnaam mee naar `LLM - Capability`, waarna een `Switch`-node van 122 regels JSON op basis van tekstvergelijkingen besliste welke HTTP-node werd aangeroepen: Scaleway, OpenAI, Mistral of een andere tak.
Hoe kwetsbaar dat ontwerp was, had ik in W40 al aan den lijve ondervonden: bij één handmatige aanpassing in de visuele editor bleef een uitgang van de `Switch`-node per ongeluk ongekoppeld, waardoor aanroepen voor dat model ruisloos in het niets verdwenen met een groene `200 OK`-status. Maar het diepere probleem was principieel: terwijl ik in de kernapp (in W35 en W42) inmiddels een volwassen provider-adapter en strikte contractvalidatie had gebouwd, leefde er in n8n nog een schaduwwereld waarin je voor elk nieuw model handmatig op het canvas blokjes moest bijtekenen.
De makkelijke weg die ik had kunnen nemen
Ik had de losgeraakte draadjes in de `Switch`-node kunnen blijven repareren en bij elke nieuwe modelprovider braaf een extra takje in de n8n-editor kunnen klikken. Dat kost per keer maar een kwartier, maar het houdt een architectuur in stand waarin twee verschillende plekken in het platform denken dat ze de baas zijn over modelroutering.
De keuze die ik maakte en de strategie erachter
Op 4 en 5 november voerde ik de volledige overstap naar n8n LLM Workflows v2 door over alle tekst-, vision- en spraak-capabilities (`LLM - Capability`, `PA - Vision`, `TC - Vision` en `PA - S2T`):
- Controller en Core zijn de enige bron van waarheid voor modelkeuze. De Controller beheert de centrale model- en providercatalogus (`ctrl_llm_`) en distribueert die naar de runtime-tabellen in Core (`sys_llm_`). Geen enkele n8n-workflow bevat nog modelnamen, prijzen of provider-specifieke condities.
- Twee centrale interne endpoints (`/resolve` en `/adapter`) bouwen het volledige contract. Voordat n8n een taalmodel aanroept, vraagt het aan de applicatiekern om de capability op te lossen en te vertalen naar een kant-en-klare HTTP-request-envelope, inclusief de juiste URL, headers, body en het verwachte output-schema.
- De 122-regelige `Switch`-node verdwijnt; n8n wordt een zuivere mechanische executor. Uit `LLM - Capability.json` kon ik in één klap meer dan honderdtwintig regels aan vertakkingslogica schrappen. Wat overblijft is een strakke, lineaire keten: contract ophalen bij Core, de HTTP-aanroep uitvoeren, het ruwe antwoord teruggeven aan Core voor schema- en `finish_reason`-validatie, en de uitkomst vastleggen in `sys_llm_logs`.
- Geautomatiseerde diff-audit (`story-verify`) en GitHub-synchronisatie. In dezelfde week sloot ik ook de ontwikkelstraat verder aan: bij elke story-overgang wordt de voortgang gesynchroniseerd met GitHub Issues en controleert `./pa.sh story-verify` automatisch of een feature-branch schoon is, tests bevat en geen onbedoelde workflow-drift achterlaat.
Wat het kostte
Het gelijktijdig omzetten van zowel de centrale capability-workflows als alle aanroepende domein-workflows vroeg om een strak gecoördineerde migratie tussen de database-contracten, de interne API-routes en de canonieke n8n-export. Elke oude aanroep die nog stiekem op losse velden buiten het contract rekende, moest worden rechtgetrokken.
Wat het nu oplevert en wat ik ervan leerde
Als ik vandaag een nieuw model of een nieuwe Europese inference-provider toevoeg in de Controller, werkt dat direct voor alle workflows in het hele platform zonder dat ik de n8n-editor zelfs maar hoef te openen. En elke model-aanroep — of die nu uit een chat, een achtergrond-job of een n8n-workflow komt — wordt nu langs exact dezelfde validatiemeetlat gelegd.
De les van deze week vat de hele reis van `PA-n8n` samen: gebruik een workflow-engine voor het orkestreren van stappen, nooit als verstopplek voor je domein- en routeringsintelligentie. Hoe dommer de pijplijn, hoe slimmer en veiliger het platform.