Week W36 · 31 augustus-6 september 2026
Build AI. Run AI. Own AI.
Ik bouw dit niet in een lab, maar middenin mijn eigen leven als zzp'er en vader — en toch ontwerp ik elke keuze alsof er een enterprise-klant op leunt: multi-tenant vanaf dag 1, secrets die nooit een mens ziet, migraties die nooit terug kunnen. Dit is het logboek van die combinatie: zelf bouwen, zelf draaiend houden, zelf eigenaar blijven — inclusief de aanname, de misser en de prijs van elke keuze.
Wekenlang heb ik op volle snelheid lokaal en in mijn dev-omgevingen gebouwd: de monorepo-samenvoeging, de Infisical-secretsmigratie, de nieuwe kennisgraaf-curator, de playbook-orchestrator en de provider-adapters. Alles draaide lokaal in Docker Compose als een zonnetje. Maar deze week stond de eerste volledige `terraform apply` naar de cloud-acceptatieomgeving (`ACC`) sinds die grote verbouwing op de planning. En precies op dat moment zie je het verschil tussen "het draait op mijn ontwikkelmachine" en "het zit in de releaseketen".
Het probleem dat opdook
Voordat ik op de knop drukte voor de `ACC`-uitrol, maakte ik op 5 september een volledige pre-deploy inventarisatie van wat er tussen mijn lokale Docker-stack en de Scaleway-infrastructuur zat. Daar kwamen twee gaten uit naar voren die bij een blinde deploy direct voor een gebroken omgeving hadden gezorgd:
- Een hele service ontbrak nog in Terraform. De `curator-app` — de motor achter de kennisgraaf die lokaal al weken trouw in mijn gegeneerde compose-stack meedraaide — bleek nog helemaal niet opgenomen in `containers.tf` en de image-deploy-inventaris. Lokaal bestond hij volwaardig; voor de cloud-uitrol bestond hij simpelweg niet.
- Nieuwe omgevingsvariabelen zaten wel in Infisical voor `dev`, maar niet in de cloud-profielen. De variabele `LLM_EXECUTOR`, die bepaalt langs welke route een container zijn model-aanroepen uitvoert, ontbrak nog op zowel de `app`- als de `curator`-definitie voor de cloud.
De makkelijke weg die ik had kunnen nemen
Ik had de `ACC`-deploy gewoon kunnen starten, wachten tot de containers één voor één zouden omvallen met cryptische opstartfouten, en dan in het Scaleway-dashboard handmatig wat ontbrekende variabelen of een container-definitie kunnen bijprikken. Dat voelt op een vrijdagmiddag snel, maar het maakt van de acceptatieomgeving een handmatig bijgewerkt kunstwerk — waardoor de stap naar productie (`PROD`) een week later opnieuw een gok wordt.
De keuze die ik maakte en de strategie erachter
Ik hield vast aan de regel dat elke omgeving uitsluitend uit dezelfde declaratieve bron mag ontstaan:
- Pre-deploy inventarisatie als harde poort. Ik vergeleek systematisch de gegenereerde lokale service-definities en Infisical-sleutels met wat Terraform en de image-bouwer verwachtten voor `ACC`.
- Volledige opname van `curator-app` in de infrastructuurcode. Ik voegde de Curator-service inclusief healthchecks, interne netwerkroutes en secret-injectie toe aan `containers.tf` en de release-pipeline, zodat hij als volwaardige burger meeloopt in elke build en deploy.
- Pariteit in omgevingsconfiguratie. Alle nieuwe runtime-sleutels zoals `LLM_EXECUTOR` werden in Infisical en de Terraform-variabelen over de hele linie gelijkgetrokken voordat er één container in `ACC` werd aangeraakt.
Wat het kostte
Het kostte een dag waarop ik geen enkele nieuwe feature bouwde, maar uitsluitend deploy-scripts, Terraform-definities en secret-paden naast elkaar legde en rechtzette. Dat is het soort onzichtbaar werk waar je aan de voorkant geen screenshot van kunt maken, maar dat het verschil bepaalt tussen een beheersbaar platform en een kaartenhuis.
Wat het nu oplevert en wat ik ervan leerde
De `ACC`-uitrol liep na die voorbereiding in één keer voorspelbaar door, inclusief de nieuwe kennisgraaf-curator en alle database-migraties.
De les van deze week is simpel maar onverbiddelijk: een nieuwe microservice of architectuurlaag bestaat pas echt wanneer hij in de release- en infrastructuurcode zit. Lokale Docker-containers bewijzen dat de code werkt; pas een schone `ACC`-apply bewijst dat het platform kan landen. En met een werkende acceptatieomgeving is de weg vrij voor het spannendste moment van deze zomer: mijn eigen levende productieomgeving (`PROD`) overzetten naar de nieuwe generatie van het platform.