Week W30 · 20-26 juli 2026

Build AI. Run AI. Own AI.

Ik bouw dit niet in een lab, maar middenin mijn eigen leven als zzp'er en vader — en toch ontwerp ik elke keuze alsof er een enterprise-klant op leunt: multi-tenant vanaf dag 1, secrets die nooit een mens ziet, migraties die nooit terug kunnen. Dit is het logboek van die combinatie: zelf bouwen, zelf draaiend houden, zelf eigenaar blijven — inclusief de aanname, de misser en de prijs van elke keuze.

Deze week krijgt een ander soort probleem een plek op het platform: teamindeling voor vrijwilligers. Wie is er beschikbaar, welke taken moeten verdeeld worden en hoe voorkom je dat steeds dezelfde mensen aan de beurt zijn? Ik probeerde dat ooit in Excel te organiseren; die herinnering is ongedateerd, maar de frustratie is gebleven. Het idee is dus niet nieuw. In de repo lag al een Python/SQLite-prototype met een paar verkennende `.jsx`-schermen, bedoeld als bediening puur via chat. Dat prototype blijft referentiemateriaal, geen basis om vanuit te porten. Nieuw is dat ik het deze week als Team Coordinator op het platform ontwerp, en dat het domein daarmee test of de bouwstenen die ik heb ook buiten mijn eigen notities standhouden.

Het probleem dat opdook

Zodra ik het prototype naast het platform leg, blijkt “een lijst spelers en een planning” te klein. Mijn eerste versie van het datamodel perste de acht tabellen van het prototype samen in vier. Dat voelde als netjes opschonen, maar het vervlakte onderscheidingen die in de praktijk wél nodig zijn. Een teamlid hoort bij een seizoen of periode, en het speelt een standaardrol die voor één wedstrijd mag afwijken, bijvoorbeeld een invalcoach. Een wedstrijd heeft een schema dat de bond kan wijzigen. De planning is de verdeling van taken door het team, en die loopt een eigen weg.

Een tweede probleem zat in het eerlijk maken van beurten. Het prototype telde beurten alleen binnen de lopende periode. Bij een harde reset op de periodegrens vergeet de teller wie vorige periode al veel beurten had, en dan begint iedereen weer gelijk, precies het moment waarop oneerlijkheid ontstaat.

De makkelijke weg die ik had kunnen nemen

Ik had de compacte vier tabellen kunnen laten staan, met de taken van een wedstrijd als lijstje in één veld, en het schema en de verdeling aan elkaar kunnen knopen. Dat oogt op dag één overzichtelijk. Maar zodra de bond een wedstrijd verplaatst, is er geen verschil meer tussen “het schema veranderde” en “wij hebben iets anders besloten”. Een verdeling blijft dan stilzwijgend staan of wordt stilzwijgend overschreven, en achteraf is niet meer te reconstrueren wie wat deed.

Voor het tellen had ik de teller per periode kunnen houden, zoals het prototype deed. Het is de eenvoudigste lezing van “eerlijk verdelen”, en in een korte test ziet het er prima uit.

De keuze die ik maakte en de strategie erachter

Na een functioneel-ontwerpsessie draaide ik de consolidatie grotendeels terug. De kernbeslissing: schema en planning zijn twee onafhankelijk geversioneerde dingen. Verplaatst of annuleert de bond een wedstrijd, dan komt er een nieuwe schemaversie en krijgt de bestaande planning alleen de markering `needs_review`. Er ontstaat niet vanzelf een nieuwe planning; dat blijft een bewuste actie van de coördinator. Dat is geen administratieve finesse. Een stille herplanning zou precies de vrijwilliger raken die op zijn afspraak vertrouwde. En omdat elke planningversie bewaard blijft, kan ik later reconstrueren of iedereen evenveel heeft gereden, zonder apart archief.

De wedstrijd zelf werd een stabiel anker, geen drager van versies. Hij bevat een herhaalbare extract van de actuele planning, met een verwijzing naar de planningversie waaruit die komt. Die extract kan op elk moment opnieuw worden gemaakt. In de eerste review van het ontwerp bleek dat zelfs mijn extract te klein was: hij bewaarde alleen versienummers, zodat een badge toch weer joins nodig had, terwijl het hele punt van een extract was dat niet te hoeven. Daarna ging het om de taken zelf: die staan nu als losse, telbare rijen in plaats van als lijst in één veld, en verwijzen naar een catalogus van taaktypes in plaats van naar een vrije tekst. Zo mist een typfout geen beurt in de telling.

Voor de eerlijkheid draaide ik de telling om: beurten tellen seizoen-breed en per taaktype (keeperbeurten los van rijbeurten), en alleen als ze daadwerkelijk zijn afgerond. Wat gepland stond telt dus niet mee, alleen wat gebeurd is. Begint een nieuwe periode toch als mini-seizoen, dan zet ik dat expliciet aan met `rotation_continuation`. Dat is een instelling per periode, geen verborgen aanname.

Architectuurdiagram W30: onafhankelijke versies voor bond-schema en teamplanning gekoppeld aan het wedstrijd-anker, waarbij alleen afgeronde taakrijen de seizoen-brede rotatie-engine voeden

Wat het kostte

Het betekende een tweede ontwerp- en migratieronde voordat er één scherm stond: tabellen uitsplitsen, lijsten vervangen door relationele rijen en accepteren dat ik de eerste, nette versie weggooide. Daar stond tegenover dat de rotatie-engine en de eerste set MCP-tools in dezelfde week tegen dit herziene model konden worden gebouwd en getest.

Een afmelding laat zich nu het best illustreren met “Tessa is er zaterdag niet”. Op 25 juli liep dat voorbeeld live door de tools: een eenmalige afmelding, een voorstel voor een vervanger met de reden erbij, en de uitvoering van die wissel. Ik bouwde daarvoor bewust geen losse tool die vrije tekst classificeert én meteen schrijft. Geen tool in dit platform bevat een eigen taalmodel-aanroep; het classificeren hoort bij de agent die de tool aanroept, en de tools blijven deterministische bouwstenen. Een echte chat-instap met nudges en de classificatie van vrije berichten zijn er nog niet; die liggen als vraag open voor de volgende stap.

Op een parallel infrastructuurspoor viel deze week (op 23 juli) ook het laatste puzzelstukje van de monorepo op zijn plek: `PA-n8n` is als laatste submodule geabsorbeerd in de hoofdrepository. Om te voorkomen dat vier AI-agents elkaars visuele workflow-JSON's van duizenden regels overschrijven, voerde ik een strikt Single-Writer / Consumer-model in: alleen mijn eigen `local`-omgeving mag workflows exporteren naar Git (`./pa.sh n8n-author-export`), terwijl alle agent-slots (`cld`, `cdx`, `gem`) en cloud-omgevingen die canonieke set uitsluitend consumeren (`./pa.sh n8n-consume`).

Wat het nu oplevert en wat ik ervan leerde

Dat maakt dit een goede test voor de platformbouw: kan dezelfde infrastructuur een domein aan dat niet over mijn eigen notities gaat? Het antwoord zit minder in hoe generiek de motor klinkt dan in de grenzen die ik bewust trek. Team Coordinator is opgezet voor teamsporten met een vast wedstrijdschema via een bond. Verschillen tussen sporten, zoals aantal spelers of welke taken ertoe doen, zijn parameters en geen aparte code-paden. Zeilen, atletiek of zwemmen, zonder vaste tegenstander, vallen bewust buiten scope: dat vraagt een ander schemaconcept, geen andere instelling.

De les die ik meeneem is die van de teller. Wat in een kort prototype eerlijk leek, bleek oneerlijk zodra er een periodegrens in zat. Een model dat later moet kunnen verantwoorden wat er gebeurd is, moet die onderscheidingen vroeg en expliciet maken, ook als het eerste ontwerp er compact en af uitzag.