W06 | Ik wilde iets kunnen vastleggen zonder mijn werk te onderbreken

Build AI. Run AI. Own AI. — Week W06 · 2-8 februari 2026

Als ik aan het begin van deze reeks terugkijk op waar de behoefte aan een eigen assistent vandaan komt, begin ik niet bij een architectuurplaat maar bij een paar terugkerende momenten waarop informatie kwijt dreigde te raken. Die ervaringen komen uit 2024-2025; deze week is het startpunt van mijn terugblik, niet de week waarin die frictie voor het eerst ontstond.

Ik dicteer graag. Thuis werkt dat soepel; op een beheerde Citrix-werkplek kan ik niet zomaar dezelfde hulpmiddelen gebruiken. En als ik iets snel moet noteren, merk ik hoe makkelijk het is om de gedachte alweer kwijt te zijn voordat ik mijn werk heb onderbroken en een lijstje heb geopend.

Wat ik eigenlijk zoek, is niet alleen spraakherkenning. Ik wil iets kunnen vastleggen op het moment dat het in me opkomt, en het later terugvinden op een manier die me verder helpt. Dat zijn twee aparte problemen: invoer moet weinig moeite kosten, maar daarna moet een notitie ook ergens terechtkomen waar ik er iets mee kan.

Dat onderscheid had ik eerder niet zo scherp. Een microfoon of transcriptie kan tekst opleveren. Maar als die tekst daarna in een losse workflow, een map of een database verdwijnt, heb ik de frictie alleen verplaatst. Er moet een keten zijn: vastleggen, verwerken, bewaren en terugvinden.

Ik heb nog geen platformplan. Ik heb vooral een dagelijkse irritatie en de vraag of ik de stukjes technologie die ik al zie, bij elkaar kan brengen tot iets dat in mijn eigen werk past. Dat lijkt me voorlopig een betere startvraag dan meteen kiezen voor een model of framework.